Napisz do nas
biuro@wykopy-wyburzenia.pl
Plac składowy przeznaczony pod stal, prefabrykaty betonowe, kruszywa, materiały budowlane, maszyny lub ciężkie kontenery musi przenosić znacznie większe obciążenia niż zwykły parking dla samochodów osobowych.
Największym błędem jest traktowanie takiej powierzchni wyłącznie jako utwardzonego terenu, na który wystarczy wysypać warstwę kruszywa.
O trwałości placu decyduje przede wszystkim to, co znajduje się pod nawierzchnią.
Jeżeli podłoże jest słabe, niejednorodne albo niewłaściwie zagęszczone, z czasem mogą pojawić się koleiny, lokalne zapadnięcia, nierówności oraz miejsca zatrzymujące wodę. Problem staje się jeszcze większy, gdy po placu regularnie poruszają się ciężarówki, ładowarki, wózki lub inne maszyny.
Prawidłowe przygotowanie placu może więc obejmować badanie podłoża, zdjęcie humusu, korytowanie, wymianę lub wzmocnienie gruntu, wykonanie kolejnych warstw podbudowy, zagęszczanie, profilowanie i odwodnienie.
Plac składowy to powierzchnia przeznaczona do przechowywania materiałów lub postoju sprzętu.
Może służyć do składowania:
• prefabrykatów betonowych
• stali
• kruszywa
• kostki brukowej
• materiałów budowlanych
• drewna
• elementów konstrukcyjnych
• rur
• kontenerów
• maszyn
• sprzętu budowlanego
• innych ciężkich materiałów
W wielu przypadkach po placu dodatkowo poruszają się samochody ciężarowe i maszyny przeładunkowe.
Dlatego konstrukcja musi uwzględniać zarówno obciążenia od składowanych materiałów, jak i ruch pojazdów.
Warstwa kamienia widoczna na powierzchni jest tylko częścią całej konstrukcji.
Jeżeli pod nią znajduje się:
• humus
• miękka glina
• niekontrolowany nasyp
• grunt organiczny
• rozmoknięty materiał
• luźno zasypana ziemia
kruszywo może stopniowo wciskać się w podłoże.
Zaczynają wtedy powstawać koleiny i lokalne zagłębienia.
Inwestor dowozi kolejną warstwę materiału, ale po pewnym czasie problem wraca.
Dlatego przygotowanie placu należy rozpocząć od oceny podłoża.
Plac może być obciążany na kilka sposobów jednocześnie.
Pierwszym jest ciężar materiałów znajdujących się na powierzchni.
Drugim jest ruch pojazdów.
Trzecim są lokalne obciążenia punktowe.
Przykładem mogą być:
• podpory maszyn
• nogi kontenerów
• stosy prefabrykatów
• podpory dźwigów
• regały z ciężkimi materiałami
• koła maszyn
Obciążenie nie zawsze jest więc równomiernie rozłożone na całej powierzchni.
Składowanie stali może powodować bardzo duże lokalne obciążenia.
Dotyczy to między innymi:
• profili
• blach
• rur
• prętów
• elementów konstrukcji stalowych
Jeżeli materiał jest układany w wysokich stosach lub na stosunkowo niewielkich podporach, naciski na podłoże mogą być znaczne.
Plac powinien więc być zaprojektowany z uwzględnieniem sposobu składowania.
Jeszcze większe znaczenie może mieć przygotowanie terenu pod:
• belki
• słupy
• ściany prefabrykowane
• płyty
• elementy drogowe
• kręgi
• zbiorniki betonowe
Prefabrykaty często mają bardzo dużą masę.
Dodatkowo wymagają stabilnego podłoża, ponieważ nierównomierne osiadanie może wpływać nie tylko na plac, ale również na sposób przechowywania samych elementów.
Składowanie piasku lub kruszywa wygląda pozornie mniej wymagająco.
Duża hałda również jednak generuje znaczące obciążenie.
Dodatkowo podczas pracy ładowarki nawierzchnia jest regularnie:
• ugniatana
• ścinana kołami
• przemieszczana
• obciążana dynamicznie
Dlatego plac pod kruszywa powinien być przygotowany również pod pracę maszyn.
Baza sprzętu może być użytkowana przez:
• koparki
• ładowarki
• walce
• spycharki
• samochody ciężarowe
• naczepy
• wozidła
Taki ruch bardzo szybko ujawnia wszystkie słabe miejsca w podłożu.
Szczególnie duże deformacje mogą pojawiać się na zakrętach i w miejscach wykonywania częstych manewrów.
Najpierw trzeba określić jego przyszłe przeznaczenie.
Znaczenie ma:
• rodzaj składowanych materiałów
• ich maksymalna masa
• sposób składowania
• rodzaj pojazdów
• intensywność ruchu
• sposób załadunku
• obecność ładowarek lub dźwigów
• planowana nawierzchnia
• warunki gruntowe
• sposób odprowadzania wody
Dopiero na tej podstawie można odpowiednio zaplanować roboty ziemne.
Przy dużym placu przemysłowym warto znać rzeczywiste warunki podłoża.
Badania mogą określić między innymi:
• rodzaj gruntu
• układ warstw
• występowanie nasypów
• poziom wody gruntowej
• występowanie gruntów organicznych
• parametry podłoża
• miejsca wymagające wzmocnienia
Bez takiego rozpoznania trudno racjonalnie zaprojektować konstrukcję dużego placu.
Duża działka nie zawsze posiada jednorodne podłoże.
W jednej części może znajdować się naturalny grunt, a w innej:
• dawny nasyp
• zasypany wykop
• stary fundament
• pozostałości drogi
• gruz
• glina
• teren po wcześniejszej zabudowie
Właśnie dlatego problemy często pojawiają się tylko w określonym fragmencie nawierzchni.
Humus nie jest odpowiednim materiałem konstrukcyjnym pod ciężki plac.
Warstwa urodzajna powinna zostać usunięta z obszaru przeznaczonego pod konstrukcję nawierzchni.
Zdjęty materiał można później wykorzystać przy:
• terenach zielonych
• skarpach
• rekultywacji
• zagospodarowaniu pozostałej części działki
Nie powinien jednak pozostawać pod warstwami przeznaczonymi do przenoszenia dużych obciążeń.
Kolejnym etapem może być wykonanie koryta.
Polega ono na usunięciu odpowiedniej warstwy gruntu i przygotowaniu miejsca pod konstrukcję placu.
Głębokość zależy między innymi od:
• rodzaju podłoża
• przyszłych obciążeń
• projektowanej nawierzchni
• układu warstw
• warunków wodnych
Nie istnieje jedna uniwersalna głębokość odpowiednia dla każdego placu.
Jeżeli po wykonaniu koryta okaże się, że podłoże jest słabe, może być konieczna:
• wymiana gruntu
• stabilizacja
• wykonanie warstwy ulepszonego podłoża
• zastosowanie odpowiednio zaprojektowanych geosyntetyków
• zastosowanie innej technologii wzmocnienia
Wybór powinien wynikać z rzeczywistych warunków.
Przy lokalnym występowaniu słabego gruntu można wykonać jego wymianę.
Typowa realizacja obejmuje:
Przy dużych powierzchniach zakres wymiany może mieć bardzo duży wpływ na koszt całej inwestycji.
Na terenach przemysłowych często występują grunty nasypowe.
Mogą zawierać:
• ziemię
• piasek
• glinę
• gruz
• stare podbudowy
• fragmenty betonu
• materiały o różnej wilgotności
Jeżeli nasyp jest niejednorodny, może prowadzić do lokalnego osiadania.
Nie powinno się więc automatycznie przykrywać go nową warstwą kruszywa.
Przy przebudowie terenów poprzemysłowych pod powierzchnią mogą znajdować się również:
• ławy fundamentowe
• stopy
• płyty betonowe
• fundamenty maszyn
• kanały technologiczne
• stare konstrukcje podziemne
Mogą one utrudniać korytowanie i wykonywanie jednolitej konstrukcji nowego placu.
W zależności od projektu konieczna może być ich rozbiórka.
Przy odpowiednich warunkach rozwiązaniem może być wzmocnienie istniejącego gruntu zamiast jego całkowitego usunięcia.
Stabilizacja może ograniczyć:
• ilość urobku
• liczbę transportów
• ilość dowożonego materiału
Nie każdy grunt nadaje się jednak do takiego rozwiązania.
Zakres i technologia powinny wynikać z dokumentacji projektowej.
W określonych konstrukcjach geowłóknina może być wykorzystywana jako warstwa separacyjna.
Może ograniczać mieszanie się kruszywa z gruntem znajdującym się poniżej.
Ma to znaczenie szczególnie na słabszych podłożach.
Geowłóknina nie zastępuje jednak prawidłowo przygotowanej podbudowy i nie może być traktowana jako uniwersalne rozwiązanie każdego problemu z nośnością.
W określonych projektach wykorzystuje się również inne geosyntetyki.
Mogą współpracować z kruszywem i poprawiać zachowanie konstrukcji.
Ich zastosowanie powinno być jednak zaprojektowane pod konkretne warunki.
Nie należy dobierać takich materiałów wyłącznie na podstawie powierzchni placu.
Dobór materiału zależy od konstrukcji.
Do warstw placu mogą być wykorzystywane odpowiednio dobrane mieszanki kruszywa.
Najważniejsze są ich parametry, między innymi:
• uziarnienie
• wytrzymałość
• możliwość zagęszczenia
• przeznaczenie danej warstwy
Nie każde kruszywo będzie odpowiednie pod intensywnie użytkowany plac przemysłowy.
Duże fragmenty materiału tworzą szkielet, ale bez odpowiednio dobranego uziarnienia mogą pozostawać między nimi duże przestrzenie.
Dobra mieszanka przeznaczona do konstrukcji podbudowy powinna umożliwiać odpowiednie zagęszczenie.
Dlatego przypadkowy kamień nie powinien być utożsamiany z profesjonalnie przygotowaną podbudową.
W określonych warunkach konstrukcja może zawierać warstwę pomagającą w gospodarowaniu wodą znajdującą się w podłożu.
Jej zastosowanie zależy od:
• rodzaju gruntu
• warunków wodnych
• konstrukcji placu
• projektu odwodnienia
Nie każdy plac wymaga identycznego układu warstw.
Konstrukcja dużego placu może składać się z kilku poziomów.
Warstwa pomocnicza pomaga przenosić obciążenia i tworzy odpowiednie podłoże pod kolejną część konstrukcji.
Jej rodzaj i grubość zależą od projektu.
To jedna z podstawowych warstw przenoszących obciążenia z nawierzchni.
Może być wykonywana w różnych technologiach.
Dla placu składowego jej konstrukcja powinna uwzględniać nie tylko ruch pojazdów, ale również długotrwałe obciążenia od magazynowanych materiałów.
Sprzęt zagęszczający posiada określony zakres skutecznego oddziaływania.
Jeżeli zostanie wysypana zbyt gruba warstwa, jej powierzchnia może wyglądać na stabilną, podczas gdy niżej pozostanie luźny materiał.
Później może on stopniowo osiadać.
Dlatego kolejne warstwy powinny być układane i zagęszczane zgodnie z przyjętą technologią.
Do przygotowania placu mogą być wykorzystywane:
• walce
• walce wibracyjne
• zagęszczarki płytowe
• inny sprzęt dobrany do materiału i powierzchni
Na dużych placach odpowiedni walec pozwala znacznie zwiększyć wydajność.
Nie oznacza to jednak, że samo wielokrotne przejechanie ciężką maszyną gwarantuje uzyskanie wymaganych parametrów.
Stan materiału ma wpływ na jego zachowanie.
Zbyt mokre podłoże może:
• pompować pod maszyną
• deformować się
• tworzyć koleiny
• utrudniać uzyskanie stabilnej powierzchni
Dlatego po intensywnych opadach czasami konieczne jest przerwanie prac lub dodatkowe przygotowanie podłoża.
Przy dużych inwestycjach przemysłowych warto potwierdzać parametry wykonanych warstw odpowiednimi badaniami.
Dzięki temu kolejna część konstrukcji nie jest wykonywana na warstwie, która tylko wizualnie wygląda na dobrze zagęszczoną.
Zakres badań powinien wynikać z projektu i wymagań inwestycji.
Najprostszą nawierzchnią może być plac pozostawiony z warstwą kruszywa.
Może być odpowiedni dla części zastosowań przemysłowych i budowlanych.
Jego zaletą jest stosunkowo prosta możliwość:
• profilowania
• naprawy
• uzupełniania
• przebudowy
Wymaga jednak regularnego utrzymania, szczególnie przy intensywnym ruchu ciężkich maszyn.
Przy bardzo dużych obciążeniach można zastosować nawierzchnię betonową.
Sama płyta betonowa nie zastępuje jednak prawidłowego przygotowania niższych warstw.
Jeżeli podłoże będzie nierównomiernie osiadało, również sztywna nawierzchnia może ulec uszkodzeniu.
Innym rozwiązaniem może być nawierzchnia asfaltowa.
Konstrukcję trzeba dobrać do przewidywanego ruchu i obciążeń.
Szczególnie wymagające są miejsca, gdzie ciężarówki:
• skręcają
• hamują
• zawracają
• stoją przez długi czas
Dlatego cały sposób użytkowania placu powinien być znany jeszcze przed jego zaprojektowaniem.
Na placach tymczasowych lub przemysłowych stosowane mogą być także prefabrykowane płyty betonowe.
Ich zaletą może być:
• stosunkowo szybki montaż
• możliwość demontażu
• możliwość przebudowy układu
Także tutaj kluczowa pozostaje odpowiednio przygotowana podbudowa.
Ułożenie ciężkich płyt na słabym gruncie nie rozwiąże problemu podłoża.
Woda jest jednym z najważniejszych czynników wpływających na trwałość konstrukcji.
Jeżeli plac nie posiada odpowiednich spadków, po deszczu mogą tworzyć się:
• kałuże
• błoto
• lokalne rozmycia
• rozmoknięte pobocza
• miejsca utraty nośności
Dlatego odwodnienie należy planować razem z konstrukcją placu.
Plac nie powinien być wykonany całkowicie przypadkowo „na poziom”.
Należy zapewnić odpowiedni kierunek odpływu wody.
Spadki muszą współpracować z:
• odwodnieniem liniowym
• wpustami
• rowami
• kanalizacją deszczową
• zbiornikami retencyjnymi
• innym systemem przewidzianym dla inwestycji
Nawet niewielkie zagłębienie może po każdym większym deszczu zmieniać się w dużą kałużę.
Jeżeli po takim miejscu regularnie przejeżdżają ciężarówki, podłoże może szybciej ulegać degradacji.
Dlatego podczas wykonywania placu potrzebna jest kontrola poziomów i spadków.
W zależności od zagospodarowania możliwe jest zastosowanie systemu odwodnienia liniowego.
Elementy znajdujące się na trasie ciężkich pojazdów muszą być dostosowane do obciążeń przewidzianych dla danego miejsca.
Nie powinno się instalować przypadkowych elementów przeznaczonych do lekkiego ruchu w strefie pracy ciężkiego sprzętu.
Zebrana woda musi mieć zapewniony dalszy odpływ.
Może być kierowana zgodnie z projektem między innymi do:
• kanalizacji deszczowej
• zbiornika retencyjnego
• odpowiedniego systemu rozsączania
• innego odbiornika
Sposób gospodarowania wodą powinien odpowiadać warunkom konkretnej inwestycji.
Przy dużych terenach przemysłowych rozwiązaniem mogą być także odpowiednio zaprojektowane rowy.
Ich zadaniem jest przejęcie i odprowadzenie wody z powierzchni.
Trzeba jednak zapewnić ich drożność oraz zabezpieczyć przed przypadkowym zasypaniem podczas późniejszej eksploatacji.
Przy składowaniu materiałów sypkich trzeba uwzględnić również wodę spływającą po powierzchni hałd.
Duża ilość materiału może zmieniać lokalne kierunki przepływu wody.
Dlatego miejsce składowania powinno zostać uwzględnione w projekcie odwodnienia całego placu.
Grunty gliniaste mogą być szczególnie problematyczne po intensywnych opadach.
Jeżeli zostaną odsłonięte podczas korytowania i mocno nawodnione, mogą:
• rozmiękać
• pompować
• tworzyć głębokie koleiny
• tracić stabilność
W takim przypadku kolejne roboty powinny być prowadzone dopiero po odpowiednim przygotowaniu podłoża.
Jeżeli działka była wcześniej podnoszona, trzeba sprawdzić jakość istniejącego nasypu.
Problemem mogą być warstwy:
• niejednorodne
• niedostatecznie zagęszczone
• zawierające gruz
• zawierające humus
• o różnej wilgotności
Przy ciężkim składowaniu nierównomierne podłoże może bardzo szybko ujawnić swoje słabe miejsca.
Przy stale wysokiej wilgotności trzeba najpierw ustalić źródło problemu.
Może nim być:
• wysoki poziom wód gruntowych
• brak odpływu
• napływ z sąsiedniego terenu
• słabo przepuszczalne podłoże
• uszkodzony drenaż
Dowożenie kolejnych warstw kruszywa bez rozwiązania problemu wody może okazać się tylko rozwiązaniem tymczasowym.
Duże różnice wysokości mogą wymagać wykonania nasypów albo wykopów.
Trzeba wtedy uwzględnić:
• bilans ziemi
• stabilność nasypów
• skarpy
• zagęszczanie kolejnych warstw
• odwodnienie
• możliwość pracy ciężkiego sprzętu
Przy dużych różnicach poziomu roboty ziemne mogą stanowić znaczną część całego kosztu placu.
Jeżeli teren trzeba podnieść, materiał powinien być układany w sposób kontrolowany.
Kolejne warstwy należy odpowiednio przygotowywać i zagęszczać.
Wysypanie kilku metrów ziemi bez kontroli, a następnie wykonanie na powierzchni kruszywa może prowadzić do wieloletniego osiadania.
Jeżeli plac znajduje się wyżej niż otaczający teren, mogą powstać skarpy.
Ich geometria powinna uwzględniać:
• rodzaj materiału
• wysokość
• wodę
• obciążenia w pobliżu krawędzi
• zabezpieczenie przeciw erozji
Nie należy zakładać jednego kąta nachylenia odpowiedniego dla każdego przypadku.
Jeżeli nie ma miejsca na wykonanie szerokiej skarpy, projekt może przewidywać konstrukcję oporową.
Trzeba wtedy przygotować:
• wykop
• fundament
• odwodnienie
• zasypkę
• zagęszczenie
Mur musi współpracować z konstrukcją placu i przewidywanymi obciążeniami.
Plac składowy może być bezpośrednio połączony z halą.
Wtedy trzeba skoordynować:
• poziom posadzki
• drogi
• rampy
• place manewrowe
• odwodnienie
• wejścia do hali
• fundamenty
• instalacje
Dobre zaplanowanie rzędnych pozwala uniknąć późniejszych problemów z przejściami między poszczególnymi powierzchniami.
Na terenie zakładu nawierzchnia może być dodatkowo obciążona pracą:
• wózków
• dźwigów
• ładowarek
• maszyn samojezdnych
• transportów ponadnormatywnych
W takim przypadku projekt powinien uwzględnić rzeczywisty sposób funkcjonowania zakładu.
Jeżeli na placu regularnie będzie ustawiany dźwig, trzeba uwzględnić bardzo duże obciążenia przekazywane przez podpory.
Nie należy automatycznie zakładać, że konstrukcja przeznaczona dla ciężarówek będzie wystarczająca również dla dowolnego dźwigu.
Miejsce pracy takiej maszyny może wymagać osobnej analizy.
Dobrze zaprojektowany plac powinien umożliwiać sprawną komunikację.
Trzeba przewidzieć:
• wjazd
• wyjazd
• miejsca zawracania
• trasy przejazdu
• punkty załadunku
• miejsca rozładunku
• strefy składowania
Chaos komunikacyjny powoduje dodatkowe niszczenie nawierzchni i zwiększa ryzyko kolizji.
Szczególną uwagę warto zwrócić na:
• zakręty
• bramę wjazdową
• miejsca rozładunku
• strefy pracy ładowarki
• miejsca ustawiania ciężkich kontenerów
• strefy postoju
• okolice ramp
• miejsca częstego hamowania
To właśnie tam pierwsze uszkodzenia pojawiają się często najszybciej.
Przed wykonaniem podbudowy warto zaplanować wszystkie potrzebne sieci.
Mogą to być:
• kanalizacja deszczowa
• wodociąg
• przewody energetyczne
• oświetlenie
• monitoring
• instalacje technologiczne
• światłowody
Wykonanie nowych instalacji po ukończeniu placu będzie wymagało ponownego rozcinania nawierzchni.
Elementy znajdujące się w obrębie placu powinny być dopasowane do przyszłych obciążeń.
Znaczenie ma również ich dokładna wysokość.
Zbyt nisko lub zbyt wysoko ustawiony właz może:
• utrudniać ruch
• powodować uderzenia kół
• gromadzić wodę
• przyspieszać niszczenie otaczającej nawierzchni
Dlatego regulację wykonuje się względem docelowej rzędnej placu.
Duże place składowe są często użytkowane również po zmroku.
Przed wykonaniem nawierzchni warto przygotować:
• fundamenty słupów
• przewody elektryczne
• przepusty
• instalacje monitoringu
Dzięki temu po zakończeniu robót nie trzeba ponownie wykonywać wykopów.
Podobnie należy uwzględnić:
• słupy bram
• fundamenty ogrodzenia
• automatykę
• instalacje
• kontrolę dostępu
Koordynacja wszystkich elementów przed wykonaniem końcowej nawierzchni pozwala ograniczyć późniejsze poprawki.
Przykładowa realizacja może obejmować:
Dokładna technologia powinna wynikać z projektu konkretnego placu.
Do częstych problemów należą:
• wysypanie kruszywa bezpośrednio na humus
• brak rozpoznania gruntu
• pozostawienie niekontrolowanego nasypu
• brak warstwowego zagęszczania
• zastosowanie przypadkowego kruszywa
• zbyt cienka konstrukcja dla planowanych obciążeń
• brak odwodnienia
• niewłaściwe spadki
• wykonanie placu przed instalacjami podziemnymi
• brak uwzględnienia obciążenia od składowanych materiałów
• nieuwzględnienie pracy ładowarek
• brak przygotowania miejsc pod dźwigi
• pozostawienie słabego gruntu w lokalnych zagłębieniach
• prowadzenie robót na mocno rozmokniętym podłożu
• brak kontroli zagęszczenia
• brak możliwości swobodnego manewrowania ciężarówkami
Dobry plac powinien być projektowany na podstawie sposobu jego rzeczywistego użytkowania.
Nie zawsze konieczna jest całkowita rozbiórka.
Jeżeli problemy są lokalne, możliwe może być:
• usunięcie słabych fragmentów
• uzupełnienie podbudowy
• poprawa odwodnienia
• ponowne profilowanie
• zagęszczanie
• wykonanie nowej warstwy nawierzchni
Jeżeli jednak przyczyną deformacji jest słabe podłoże na dużej powierzchni, naprawa samej góry placu może być niewystarczająca.
Najczęstsze przyczyny to:
• niewystarczająca nośność
• niedostateczne zagęszczenie
• zbyt mała grubość konstrukcji
• woda
• słaby grunt
• intensywne manewry
• nieodpowiednia nawierzchnia
Koleina jest często objawem problemu znajdującego się znacznie głębiej niż sama powierzchnia.
Lokalne osiadanie może być związane z:
• dawnym wykopem instalacyjnym
• starym nasypem
• zasypaną piwnicą
• kanałem technologicznym
• nieodpowiednią zasypką
• wymywaniem gruntu
• uszkodzeniem instalacji
Przed kolejnym dosypaniem kruszywa warto znaleźć przyczynę.
Plac bez nawierzchni związanej może wymagać regularnej konserwacji.
Może obejmować:
• profilowanie
• uzupełnianie materiału
• naprawę kolein
• oczyszczanie odwodnienia
• zagęszczanie naprawianych miejsc
• wyrównywanie lokalnych nierówności
Regularne reagowanie na niewielkie uszkodzenia może ograniczyć większe naprawy.
Cena zależy przede wszystkim od:
• powierzchni
• rodzaju gruntu
• zakresu korytowania
• ilości ziemi do wywozu
• zakresu wymiany gruntu
• rodzaju materiału podbudowy
• grubości konstrukcji
• zakresu zagęszczania
• odwodnienia
• instalacji podziemnych
• rodzaju nawierzchni
• przewidywanych obciążeń
• dostępności terenu
• konieczności wykonania murów lub skarp
• ilości potrzebnego kruszywa
Nie da się więc wiarygodnie wycenić placu wyłącznie na podstawie jego powierzchni.
Warto przekazać:
• lokalizację
• powierzchnię placu
• plan zagospodarowania
• przyszłe przeznaczenie
• rodzaj składowanych materiałów
• przewidywane maksymalne obciążenia
• rodzaj poruszających się pojazdów
• dokumentację geotechniczną, jeśli jest dostępna
• projektowane rzędne
• informacje o odwodnieniu
• zdjęcia działki
• informacje o istniejących instalacjach
• planowaną nawierzchnię
Dzięki temu znacznie łatwiej określić potrzebny zakres robót.
Przygotowanie placów może dotyczyć między innymi:
• składów budowlanych
• zakładów produkcyjnych
• baz transportowych
• magazynów
• firm budowlanych
• hurtowni
• zakładów prefabrykacji
• składów stali
• składów kruszywa
• terenów przemysłowych
Prace mogą być realizowane przy inwestycjach w Katowicach, Gliwicach, Zabrzu, Bytomiu, Tychach, Mikołowie, Rudzie Śląskiej, Sosnowcu, Dąbrowie Górniczej, Tarnowskich Górach, Rybniku, Żorach oraz innych miejscowościach województwa śląskiego.
Zakres może obejmować zarówno wykonanie niewielkiego placu z kruszywa, jak i kompleksowe przygotowanie dużej powierzchni przemysłowej przeznaczonej do składowania ciężkich materiałów i ruchu samochodów ciężarowych.
Przygotowanie placu składowego pod ciężkie materiały wymaga znacznie więcej niż rozłożenia warstwy kruszywa.
Najważniejszym elementem jest odpowiednio przygotowane podłoże.
Jeżeli pod powierzchnią pozostanie humus, słaby grunt lub niekontrolowany nasyp, z czasem mogą pojawić się koleiny, zapadnięcia i nierównomierne osiadanie.
Konstrukcja placu powinna być dopasowana zarówno do ruchu ciężkich pojazdów, jak i do masy składowanych materiałów.
Szczególnego znaczenia nabierają miejsca, w których działają wysokie obciążenia punktowe, pracują ładowarki albo regularnie zawracają ciężarówki.
Równie ważne jest odwodnienie. Woda może znacząco osłabiać podłoże i przyspieszać degradację placu.
Dobrze zaplanowane korytowanie, ewentualna wymiana lub wzmocnienie gruntu, warstwowa podbudowa, właściwe zagęszczenie oraz prawidłowe spadki pozwalają przygotować powierzchnię odporną na intensywne użytkowanie.
